Aengwirden jaagt over de Amstel tijdens de Head

verslag - Head of the River Amstel 2026

Achtergrond en historie

De Head of the River Amstel is zo'n wedstrijd waar je als roeier gewoon een keer aan mee gedaan wilt hebben - en daarna het liefst nog veel vaker. Deze voorjaarsklassieker kent een lange geschiedenis: de eerste aanzet voor de wedstrijd dateert uit 1932 en in de decennia daarna groeide de Head uit tot de grootste en oudste roeiwedstrijd van Nederland. Het mooie is dat het nog altijd geen steriele baanwedstrijd is, maar een echte achtervolgingsrace op de rivier. Bruggen, bochten, stuurwerk, inhaalacties en een lang lint aan boten maken de Head tot een wedstrijd waarin pure snelheid en slim roeien samenkomen. De route is in de loop der jaren wel eens omgedraaid, maar de klassieke richting van Ouderkerk naar Amsterdam past toch het best bij deze wedstrijd. Op papier is dat volgens de website ongeveer acht kilometer, al gaf onze eigen Strava dit jaar 7350 meter aan. Daarmee kwamen wij uit op een gemiddelde van 1:59 per 500 meter - en dat voelt op de Amstel nog altijd gewoon als hard werken.

Aanloop op de wedstrijddag

De dag begon niet in het holst van de nacht, maar juist relaxed: rond 12 uur verzamelen op de roei. Daarna werden twee boten opgeladen, de Wytstirns en de Foekje, en ging de karavaan richting Amsterdam. Daar begon meteen het bekende Head-onderdeel dat niet in het wedstrijdprogramma staat maar er wel helemaal bij hoort: manoeuvreren door de smalle straatjes bij RIC. Dat is al passen en meten genoeg, en zeker als een pakketbezorger besluit zijn bus ook nog eens in een bocht te parkeren. Toch zat de stemming er al vroeg goed in. Twee boten mee, een mooi nummer voor de boeg en het gevoel dat Aengwirden daar gewoon thuishoort: dan begint de wedstrijddag eigenlijk al ruim voor het eerste haal.

De wedstrijd zelf

Het oproeien verliep voorspoedig. Nieuw voor ons was dat de boten al tijdens het oproeien op startnummer-volgorde moesten gaan liggen. Op een baan die op sommige punten toch al behoorlijk smal is, gaf dat meteen wat extra spanning. Nog voor de start kwamen we daardoor al aardig dicht in de buurt van de concurrent voor ons te zitten. Na onze start gingen we vervolgens als de brandweer weg. De eerste 500 meter stonden in 1:47 op de klok en binnen de eerste kilometer waren we al langszij bij onze voorganger. Daarna gebeurde er iets opmerkelijks: zij kozen de binnenbocht, waardoor wij buitenom werden gedwongen. Vervolgens liepen zij nog verder naar buiten en kwamen we zelfs in een clinch, met de bladen tegen elkaar. Gelukkig hadden we daar uiteindelijk weinig hinder van en konden we meteen weer door.

Daarna ging de blik vooruit, want de volgende prooi diende zich al aan: Aengwirden Foekje. Dat maakte het natuurlijk extra mooi. Toen we langszij kwamen ging het even gelijk op. Intussen stonden onze drie fans langs de kant precies te doen wat supporters moeten doen: hard schreeuwen en doen alsof het minstens nog een bootlengte extra oplevert. Onder de Rozenoordbrug drukten we door en daar passeerden we Foekje uiteindelijk ook echt. Dat zijn de momenten waarop alles samenvalt: snelheid, wedstrijdspanning, clubgevoel en het idee dat je als ploeg echt iets neerzet. Juist daarom blijft de Head zo'n heerlijke wedstrijd om te roeien.

En toen kwam na de finish en het keerpunt toch nog de mededeling waar niemand op zit te wachten: voor de clinch kregen we 15 seconden tijdstraf. Daarmee ging onze ruwe eindtijd van 29:11,6 officieel naar 29:26,6. In het totale veld van 37 deelnemers betekende dat dat we van plek 14 naar plek 16 zakten. In ons eigen Heren Masters D-veld bleven we op de 4e plaats van 4 boten staan. Zonde van die straf natuurlijk, maar tegelijk zegt die 29:11,6 op de klok vooral hoeveel snelheid er in deze boot zat.

Nazit en pizza

Na afloop schoof het gezelschap aan bij Osteria, de pizzeria aan het water bij RIC. En daar hoort de Head eigenlijk pas echt afgemaakt te worden: verhalen opnieuw vertellen, inhaalacties nog eens nét iets mooier navertellen en terugkijken op een race waarin alles zat wat wedstrijdroeien leuk maakt. Bij Osteria serveren ze naar verluidt de grootste pizza's van Amsterdam, maar die kregen wij heus wel op. Misschien is dat wel de beste reclame voor wedstrijdroeien bij Aengwirden: samen toeleven naar een klassieker, op het water alles eruit halen wat erin zit, en daarna met een brede glimlach en een grote pizza alweer zin krijgen in de volgende wedstrijd.