Anders: Het idee achter deze nieuwe rubriek met gesprekken is mijn behoefte aan contact tussen leden en bestuur. Voor mij is dat het belangrijkste onderdeel van besturen. Kijken, luisteren, weten wat er gebeurt en daar iets mee doen. En zo’n dubbelinterview leek me een mooie manier om vorm te geven. Laten we bij het begin beginnen: het waarom.

Waarom roeien

Anders: In 2001 begon ik te roeien  de Amstel, vanuit het hardlopen. Ik was toen 25, woonde in Amsterdam en was op zoek naar een sportvereniging. Ik had een paar marathons gelopen, dat ging vrij gemakkelijk, maar ik had het wel wat gehad met atletiek. Dat lopen was erg eenzaam. Bij de Amstel ben ik vrij snel gaan wedstrijdroeien, op de Bosbaan, als senior in de skiff. Ging hartstikke goed, ik had een raketcarrière. Toen de tweeling kwam ging ik als veteraan door bij de Amstel. In 2019 kwamen we in Friesland wonen en ook hier zocht ik een roeivereniging. Er moest wel competitie in de club zitten, want ik wilde wel ieder jaar de skiffhead blijven varen. Vlak voor corona kwam ik bij Aengwirden terecht en vrij snel viel ik in bij de acht. Maar toen corona kwam kon ik gelukkig in de skiff gewoon het schemaatje draaien dat ik gewend was: tweehead, skiffhead, de Tromp.

Anne-Marie: Roeien leek mij al heel lang leuk, maar ik deed er niets mee. Toen ik na tien jaar hardlopen daar mee moest stoppen vanwege een steeds terugkerende achillespeesblessure kwam het er dan toch van. Ik zocht een andere sport. Dat moest buiten zijn en met anderen, want mijn werk als zzp’er is nogal solistisch.  In 2019 ging ik naar de open dag, keek, luisterde, was zwaar onder de indruk van alles wat er in de loods lag, volgde de introductielessen en bleef. Ik vond het veel leuker dan hardlopen en het wordt ook nog steeds leuker, want er komt steeds meer bij: glad roeien, techniek verbeteren, toertochten, wedstrijden, de ERM.

Het DNA van RV Aengwirden

Anders: Ik proef bij deze vereniging heel erg de liefde voor de sport. Toen ik voorzitter werd, was ik benieuwd naar de oorsprong daarvan. Ik ben bij Rokus op de koffie gegaan, want ik wilde weten wat zijn ideeën waren bij het oprichten van de vereniging. Wat was zijn drijfveer, wat wilde hij bereiken? Dat wilde ik snappen. Het was echt een heel leuk gesprek, met oude foto’s en de hele historie erbij. En wat hij destijds wilde, was zo snel mogelijk met een 8 op de Head liggen. Echt een roeier pur sang dus. Een liefhebber. Vanuit liefhebberij voor de sport is deze vereniging ontstaan. En die liefde voor de sport zie ik ook als het DNA van deze club. Dus niet de tradities van oude verenigingen zoals de Amstel, ook prima natuurlijk, maar dat zijn wij niet. Bij ons is de sport echt de kern. Ik denk dat de club roeitechnisch ook aardig is geworden wat Rokus toen voor ogen had.

Anne-Marie: Mooi! Gaat ook over doelen en verwachtingen. Beide had ik eerlijk gezegd niet zo toen ik lid werd. Ja: buiten sporten met leuke mensen. En dat is ook helemaal uitgekomen. Ik voel me hier helemaal thuis en ben erg blij met deze nieuwe groep mensen die ik heb leren kennen. Wat ik ook super vind is de inzet van alle vrijwilligers. Iedereen wil je altijd wel helpen. Dat is óók de liefde voor de sport en die gun je op die manier ook een ander.  

Anders: Klopt. Toen ik hier voor het eerst kwam, op een zaterdagochtend, zat er een hele groep roeiers aan tafel. Aan één tafel. Wedstrijdroeiers, toerroeiers, lekker aan de koffie met een stuk koek. Je schuift aan en je voelt je thuis. Punt. Iedereen heeft een roeihart. En toch komt iedereen hier vanuit zijn eigen invalshoek. Dat is ook het leuke. Dat heb ik geleerd bij het jeugdroeien. Onder die grote roeiparaplu valt van alles: gezelligheid, samen bezig zijn, lekker buiten, beter leren roeien, wedstrijdroeier worden, blikken winnen. Bedenk het. Maar de gemene deler is het roeien. Dat heeft trouwens wel tijd nodig om te groeien. De nieuwe instroom is het moeilijkst vast te houden. De eerste twee roei-jaren zijn niet de eenvoudigste. Het kost echt even tijd voordat je het spelletje goed onder de knie hebt en een niveau bereikt waarbij je denkt:  ‘ja, nu begin ik het te voelen, nu begint het leuker te worden.’

Anne-Marie: Die lastige eerste twee jaar, dat heb ik zelf wat minder ervaren. Al snel na de zomer was er de Warmeboerenkersenwafeltocht. Hartstikke leuk! En een klik hebben met de rest van je jaargang is ook fijn, maar dat zat wel goed bij ons. En nog steeds. Wel kwam corona die eerste winter, maar er waren ook oplossingen, namelijk de C1’s. Vond ik wel spannend, dus Gerrit Jan had mij vast aan een touw en daar kwam steeds een touw bij. Op een gegeven moment riep hij me uit de verte toe: ‘Je doet het helemaal alleen!’. Dat moment weet ik nog heel goed, geweldig! Sowieso vind ik dat er heel erg in mogelijkheden gedacht wordt. Je hebt skiffen nodig om te beginnen met glad roeien. Maar toen skiffen voor meerdere mensen een drempel bleek en ze niet verder kwamen, draaide Clara de boel om en gingen we met twee jaargangen eerst een tijd glad roeien. Hartstikke goed!

Mooiste roeibeleving

Anders: Ik weet nog heel goed dat we een keer een 4-zonder hadden die helemaal niet liep. Toen er een plek vrij kwam, ben ik erin gestapt en wonnen we drie blikken in één weekend. Instappen, wegvaren en het liep in één keer goed. In dat weekend viel alles op z’n plek. Geweldig. Maar ook de skiffhead vind ik altijd fantastisch om te roeien. En ook heel bijzonder, de Hel in 2011: de Hel van het Noorden, 6 km op het Eemskanaal in november. Michiel en ik roeien die altijd samen. Het was steenkoud, min 4. Toen we de boot uit het water haalden, was dat in één keer één grote ijspegel. Dat blijft je altijd bij. Ik vind dat fantastische wedstrijden. Zeker met Michiel. Het is ook het momentum. Je werkt ergens voor en op een gegeven moment komen de dingen bij elkaar en dan klopt het. Als je dat in een wedstrijd voor elkaar krijgt, jaaaa, dan heb je een geweldige roei-ervaring.

Anne-Marie: Bij mij heeft het niet met blikken te maken, want die heb ik nog niet, maar ik heb wel prachtige roei-ervaringen. We zijn met Fjouwer Fryske Froulju naar Finland geweest voor een 4-daagse kerkboottocht: Liesbeth, Gonnie, Femmy (De Dragt) en ik. Door corona en Poetin duurde het even voor we konden gaan, maar in 2023 was het zover. En het was fantastisch! Van oorsprong is het een evenement met wel 40 kerkboten en 2023 was de 37^e keer. We keken dan ook even vreemd op dat er deze keer maar drie kerkboten meededen! Ook dit kwam door corona en Poetin. Het mocht de pret niet drukken, we hadden een geweldige tijd. Iets heel anders maar ook bijzonder, afgelopen november deden we mee aan een toertocht van Wetterwille: heen en weer naar Dokkum. Wij hadden het opgesplitst, dus hoefden we maar 28 km. Maar van Bartlehiem tot Dokkum regende het. Iedereen was nat tot en met het ondergoed. Maar niemand klaagde. Zelf de verkleumde stuur niet. Je bent samen en je doet het gewoon en het is prima. Een echt wij-gevoel. Dat gevoel dat alles klopt heb ik nog niet vaak gehad, zeker niet lang, maar wel van die flardjes. Van die wow-momentjes. Op de clubdag in de 8. Het watergeluidje dat je hoort wanneer de boot echt goed loopt. Het moment dat je als stuur voelt hoe soepel het gaat, dat iedereen gelijk is. Echt kicken is dat.

Sfeer en cultuur

Anders: Mensen stoppen om diverse redenen. Er is niet altijd een match (meer). Niet met de sport, of je blijkt niet zo’n buitenmens als je dacht, of je gezondheid werkt niet mee. Als iemand opzegt is het goed om dat te checken. Het  kan ook aan de vereniging liggen. We willen natuurlijk geen leden verliezen omdat ze zich niet gezien voelen, of onheus bejegend. Je moet altijd zorgen dat dingen niet escaleren. Ik ben er heel scherp op dat we met elkaar goede omgangsvormen hebben en houden. Dat vraagt om een open cultuur waarin je elkaar op een nette manier kunt aanspreken. Want dat is het vaak hè. Het zit niet zozeer in het wat, maar in het hoe. Dat kan wel eens ingewikkeld zijn en er is ook niet een standaardrecept voor. Het is mensenwerk en per situatie anders. En het kan alsnog gebeuren dat mensen zeggen: het past me niet. 

Anne-Marie: Daar heb ik gelukkig geen last van en ik ben voorlopig ook nog niet uitgekeken. Afgelopen winter hadden we training van Ineke D. Echt heel fijn. Heel technisch ook. Het gaat soms om kleine dingetjes, en ook dat blijk ik heel leuk te vinden. En de hele groep vindt dat en wil beter worden. Dat stimuleert enorm. Als we zelf roeien geven we elkaar ook feedback. Iedereen staat daar open voor. Als iets niet lekker loopt, proberen we er altijd achter te komen waar het aan ligt. Ik kan er ook uren over praten. Dat moet ik thuis wel een beetje in de gaten houden, haha.

Faciliteren – wat is belangrijk

Anne-Marie: Doen we het goed voor de leden? Wat zouden we nog beter kunnen doen?

Anders: Het afgelopen jaar hebben we ingezet op investeren in materiaal. Ook een goed coachkader behouden is iets wat we veel aandacht geven. We hebben wel veel ideeën, maar het is ook zoeken. We hebben niet een leger aan vrijwilligers zodat we zes avonden in de week instructie kunnen geven. Het is passen en meten. Wat ik nu bij de jeugd zien, vind ik erg leuk. Er gaat regelmatig een boot met ouders het water op en zij krijgen ook instructie. De ouders delen dan iets met hun kinderen en daarnaast zorgt het voor een grotere betrokkenheid. Binden en boeien dus. Hóe we dat met z’n allen doen, kan wel wat strakker. Met wat meer structuur. Bij een wedstrijd bijvoorbeeld: wie krijgt welke boot mee. En: hoe maken we materiaalkeuzes, hoe vormen we ploegen. Sommige dingen zijn nu wel eens wat te informeel geregeld.

Anne-Marie: Botengebruik inderdaad en de botenwagen. Waar en wanneer zijn ze nodig? Wij deden laatst de Wieden-Weerribbentoertocht en konden daar boten huren. Maar we hadden helemaal niet gecheckt of de bowa wel beschikbaar was, voor het geval we níet hadden kunnen huren. Er zou eigenlijk een schema moeten zijn met de vaste wedstrijden e.d. erop, zodat je dat makkelijk kunt checken.

Anders: Ja, klopt. Wat ik zou willen: in december en juni bespreken wat we in het voorjaar en het najaar willen doen. Wie wat wil varen, met wie, wanneer en met welke boot. Wedstrijden en toertochten en ook de ERM. Welke boten hebben we dan nodig, wat wordt dubbel gebruikt? Al die wensen leggen beslag op tijden en boten en daar moeten we samen uitkomen. Niet dichttimmeren, maar wel meer richting geven.

Anne-Marie: Al pratend schiet me nu de website te binnen. Toen ik nieuw was, kon ik daar niet goed vinden wat ik zocht. Ik hoorde op de club van alles, maar nazoeken lukte niet goed. De website kan duidelijker, overzichtelijker. Bij het maken van de nieuwsbrief hoort ook dingen op de site zetten en daarom wil ik daar ook best een rol in vervullen. Met wat hulp. Structuur onder de loep nemen, ordenen, verplaatsen, dingen toevoegen over de soort vereniging die we zijn. Zoals dit gesprek.     

Anders: Eens. Ik denk dat dit soort interviews wel een goede toevoeging zijn. Het zijn gesprekken tussen echte mensen. De nieuwsbrief is ook een mooi medium. Die wordt echt gewaardeerd. Zorgt voor verbinding: iedereen komt te weten wat er speelt, wat er gebeurd is en wat er op de planning staat.

Toekomstplannen

Anne-Marie: Ja, de planning! Wat zijn jouw plannen als roeier voor de komende tijd? En als voorzitter?

Anders: Vooral lekker blijven trainen zoals ik nu doe. En dan vooral in de 2-zonder en de skiff. Ik ben een groot liefhebber van de kleine nummers. Mijn ambitie is proberen de dalende lijn een beetje tegen te houden hahaha. Maar, vooral hele leuke wedstrijden varen. En: op mijn lijstje staat een wedstrijd waar ik heel graag een keer aan mee zou doen en dat is de SilverSkiff in Turijn. Maar eens voor sparen en tijd voor vrijmaken! 
En als voorzitter gaat het om de vraag wat er gedaan moet zijn, als je na afloop van je bestuursperiode terugkijkt. Belangrijk is dat je de continuïteit van de vereniging waarborgt. Er spelen in onze omgeving  wel wat ontwikkelingen die we goed moeten managen. Het tweede wat ik graag zou willen is dat we op het gebied van de vloot, maar vooral in training en coaching, een mooie professionaliseringsslag kunnen maken. En dat allemaal in een heel goede sfeer. Het zou heel gaaf zijn, als we dat voor elkaar krijgen.

Anne-Marie: Ik wil heel graag dat mijn achillespees weer helemaal in orde komt en blijft. Die speelt weer op namelijk. Niet door het roeien, maar het roeien helpt ook niet mee bij het herstel. Als die weer oké is, wil ik graag weer van alles: verder met de techniek, skiffdiploma, weer eens een wedstrijd roeien. Verder toertochten en ook roeien op andere plekken. In Nederland en/of in het buitenland. Er zijn zoveel mogelijkheden!

Volgende dubbelinterview

Anders: Tot besluit geef ik het stokje graag door aan Gerard Backx, onze nieuwe penningmeester. Hij mag dan een lid uitkiezen met wie hij een gesprek wil voeren. Anne-Marie, jij haakt dan aan om dat dubbel-interview af te nemen?

Anne-Marie: Graag!