Roeivakantie op het Lago Maggiore

Van 19 tot en met 26 april heeft een groep van 12 personen een roeivakantie gehad op en bij het Lago Maggiore in Noord-Italië. Er waren 8 roeiers en 4 niet-roeiende partners, die als een soort walploeg fungeerden. De roeiers waren afkomstig van Epsilon in Leeuwarden, één van De Geeuw in Sneek en vanuit Aengwirden zijn Clara van der Geest en Gerrit Hiemstra mee geweest. De aanleiding was een artikel over zo’n roeivakantie in het tijdschrift Roei! van enige tijd geleden en roeien in Italië, dat leek ons wel wat!

Op zondag 19 april arriveerde iedereen bij de klassieke Italiaanse villa die we met zijn allen gehuurd hadden in Porto Valtravaglia, een dorpje aan de oever van het meer, niet ver van Luino. In Luino zit de roeivereniging Canottieri Luino, één van de zeven Italiaanse roeiverenigingen rond het Lago Maggiore. Het Lago Maggiore is één van de grootste meren in het noorden van Italië, het noordelijke deel behoort tot Zwitserland. Het heeft een lengte van ruim 60 kilometer en een breedte die varieert van 5 tot 10 kilometer. Volgens de plaatselijke Italianen is het – uiteraard – het mooiste meer van Italië.

Het roeiprogramma bestond uit roeitochten op maandag en dinsdag, woensdag een rustdag en daarna nog roeien op donderdag en vrijdag. Het roeiprogramma werd georganiseerd door een aparte afdeling van de roeivereniging met een eigen website (https://www.lagomaggiorerowingtour.com/). Het roeien gebeurde in coastal-boten omdat er op het meer een flinke golfslag kan optreden. Dat bleek ook echt geen overbodige luxe te zijn. Verder ging er op elke roeitocht een begeleidingsboot mee voor de veiligheid. We hadden een gestuurde dubbelvier en een ongestuurde dubbeltwee tot onze beschikking. Dat betekende dat er altijd één roeier de vier moest sturen en dat één roeier meevoer in de begeleidingsboot. Onderweg kon er gewisseld worden.

Op de eerste dag werden we met een busje opgehaald en reden we naar de roeivereniging. Daar kregen we uitleg van Luigi (il presidente!) over het programma, de veiligheidsinstructies en werden de boten te water gelaten. Vervolgens vertrokken we vanuit Luino naar de overkant van het meer in de richting van Oggebbio en bogen af naar het zuidwesten. Na een koffiepauze in Intra zijn we via Verbania naar Feriolo geroeid, een plaats aan het eind van een soort uitsteeksel aan het meer. De tocht begon met prachtig weer en vlak water, maar in de loop van de tocht begon de wind aan te trekken vanuit het zuidwesten en begonnen ook de golven toe te nemen. In Feriolo bleven de boten liggen en met de bus werden we weer naar huis gebracht.

Het Lago Maggiore kent een heel specifiek windklimaat: in de vroege ochtend waait de wind uit het noordoosten, tweede helft van de ochtend draait de wind naar het zuiden tot zuidwesten. In de loop van de middag neemt de wind ook wat in kracht toe, in de avond en nacht gaat de wind weer liggen. Over het algemeen is de wind niet heel sterk, maar een zuidwestelijke windkracht 3 à 4 kan toch behoorlijke golven veroorzaken waarin het lastig roeien is.

Dag twee zijn we weer gestart vanuit Feriolo, maar op dat moment stond er een stevige wind met flinke golven en omdat we aan lager wal lagen, was het moeilijk om op gang te komen. De tocht voerde langs de Borromeïsche eilanden naar het eindpunt Arolo. We kwamen nog langs het Eremo di Santa Caterina del Sasso, een oud klooster dat als het ware aan de rotswand was geplakt. In Arolo werden de boten gestald en hebben we in een lokale osteria genoten van een heerlijke lunch.

De volgende dag hadden we een welkome rustdag en zijn we naar de markt in Luino geweest. Het schijnt de grootste markt van Italië te zijn. Er kwam geen eind aan de kramen met kleding, tassen en stoffen. Luigi had ons vooraf ontraden om er naar toe te gaan omdat het veel te druk en te toeristisch zou zijn, maar we waren nou eenmaal toeristen, dus we gingen toch.

Op dag drie, donderdag, bracht de bus ons weer naar Arolo en zijn we vanuit Arolo in twee etappes weer naar Luino geroeid. De tussenstop was in Caldè waar uiteraard weer geluncht werd. Helaas moest Gerrit voor het tweede deel van de tocht afhaken door een rugblessure. Na de lunch werd de tocht voortgezet naar de roeiclub in Luino.

Vrijdag was de laatste roeidag en stond er een rondje van ca. 18 km over het meer op het programma. Eerst oversteken naar Cannero Riviera, aan de overkant naar het noorden naar Cannobio en na de lunch weer naar de overkant en via Maccagno terug naar Luino.

Zaterdag hadden we nog een laatste dag om wat in de buurt rond te kijken en zondag vertrok iedereen weer naar huis of een andere bestemming. We hebben een prachtige week gehad met mooi weer, mooie (en uitdagende) roeitochten, een gezellige groep en heerlijk eten. Het was een hele belevenis en een aanrader voor roeiers die wel eens wat anders willen dan het Heerenveens Kanaal of de Dokkumer Ee.