Als je lang roeit ken je veel verenigingen. Sterker nog, heb je op veel verenigingswateren de nodige kolken getrokken. Soms decennia geleden. Reden om dan, eens in de zoveel tijd, weer eens terug te gaan om te kijken hoe het een en ander veranderd is.

AA en ARZV

Vorig jaar hadden enkele Aengwirders de jaarlijkse AA-race van de Alkmaarsche Zeil- en Roeivereniging (ARZV) al bezocht en de dames wilden dit jaar weer eens gaan. Dus maar aansluiten, want de botenwagen rijdt toch en het skiffje is snel opgelegd. De AA-race is van oudsher tussen Akersloot en Alkmaar, vandaar de naam. Maar sinds enkele jaren tussen Broek en Alkmaar, een traject van 4 kilometer met twee bruggen die breed genoeg zijn om op volle vaart te nemen.

De ARZV is een gezellige club en de wedstrijd is altijd een uiterst vriendelijk en vrolijk evenement, dat afgesloten wordt door een gezellig samenzijn met eten en een bandje. Dat is dus allemaal niet veranderd. En ook het roeiwater is nog steeds mooi recht en biedt fraaie doorzichten op het Hollandse (Westfriese) landschap met molens en wilgen. En onderhand ook wat meer woonbebouwing en bedrijfspanden.

Figuurlijke tegenwind

Bij aankomst is het al druk, Vera en Ronald hadden de botenwagen van Joost kunnen gebruiken en lagen al op het water. Ondanks de drukte is er voldoende ruimte om op te riggeren en klaar te maken voor de afvaart. Jammer genoeg speelt een acuut darmprobleem wat op. De maaltijd van de vorige dag heeft uitwerking op de passage, die belangrijk verkort wordt. Als de boot desondanks geprepareerd is, komen Vera en Ronald duidelijk vermoeid aan bij de bowa. En duidelijk niet tevreden. Een C4 die voor hen dwars door de brugopening toerde en, ondanks de stremming toch motorboten in de wedstrijdbaan, heeft hun ervaring fors vergald. En dan zijn er ook nog te weinig singles mee waardoor ze noodgedwongen de boot niet kunnen afleggen. Marieke regelt snel singles van het Spaarne en Vera en Ronald kunnen daarna hun welverdiende rust nemen.

Thuisgevoel

Edith en Marieke zijn ondertussen ook klaar voor afvaart en ik neem mijn skiffje op en loop rustig naar het vlot. Voor het eerst in twintig jaar weer op de Hoornsevaart. Het voelt als thuiskomen. Op de kruising waar je voor de AA op bakboord uitzwenkt is het nu naar stuurboord De Ringvaart van Heerhugowaard op. Vele kilometers gemaakt hier en veel herinneringen komen terug. Het weer is prachtig, licht windje schuin over bakboord, dus straks lichtjes mee. Varen naar de start, bootje voelen en af en toe een opzetje om te kijken hoe de benen voelen. Bij de start is het winderig, dit is wel Noord-Holland, hè. Oplijnen gaat gemoedelijk, veel ARZV-ers die me herkennen. Jij hiero?

Genieten én gaan!

Er wordt op tijd gestart en na een driekwart uur is het tijd voor mijn veld. Ik ken het parcours en vaar niet verkeerd na de brug direct bij de start. Mooi bakboordwal houden en loslaten bij het einde fietspad. De bordjes en de lantaarnpalen staan er nog steeds. Onderhand loop ik op mijn voorligger in. Altijd fijn als je weet dat je tenminste niet laatste wordt. Hij wordt begeleid door een meefietser die hem vertelt welke koers hij moet varen en welke bochten er aan komen. Bedankt, dat is ook info voor mij. Ik snijd fraai de bocht over stuurboord aan en bij de populieren, waar ooit eens de Broeksterwerf was, ben ik mijn eerste tegenstander voorbij. De Twuyfermolen aan stuurboord, ik lig mooi iets meer bakboord van het midden en de flauwe bocht over bakboord glijdt voorbij. Anderhalve kilometer gehad, even doordrukken naar de spoorburg, tempo 30, hartslag netjes op 145.

De tweede helft van de race dient zich aan. In tegenstelling tot de Mix2x heb ik geen last van dwarsliggende boten en heb ik vrije vaart door de bruggen. Daarna loop ik al snel in op een volgende voorligger. Lange bocht over stuurboord, het windje valt wat weg en nu doen de beentjes zich voelen. Nog 1.800 meter, maar weinig boten voor mij en ver achter me wat deelnemers die meer en meer naar de achtergrond gaan. Even wat tijd om te genieten en lekker de wedstrijd de wedstrijd te laten. Tempo niet teveel laten zakken en goed technisch blijven varen.

Iedere roeier heeft zo zijn eigen foutjes en aandachtspunten. Ondanks de vermoeidheid, of juist daarom, loop ik ze allemaal langs (en ik heb nogal wat puntjes met scullen, ondanks al die jaren in de boot).  Zo verglijdt de 1.500 meter en dient de vlag zich aan van de laatste vijfhonderd. Tempo omhoog en directer catchen. Maar de benen zijn op, wellicht dankzij de darmproblematiek, en de spetterende eindsprint wordt minder spetterend. De finish komt desondanks sneller dan verwacht. Biep! En de race is over. 

Na afloop

Lekker terugroeien naar de club. Daar is het druk aan het vlot, maar met mijn kennis van het vaarwater vaar ik mooi voorbij de mêlee van vermoeide en iets te opgefokte ploegen, om op het einde van het vlot rustig aan te leggen. Mijn riemen worden netjes overgenomen en ik loop met het skiffje weer naar de botenwagen. Niet ontevreden over de tijd die uiteindelijk een tweede plek oplevert. Even later komt de dames 2x ook bij de botenwagen. Ook zij zijn niet ontevreden.

De bootjes worden afgeriggerd en opgelegd. Kees en Marieke zullen de bowa terugrijden. Douchen en even bijkletsen met oude bekenden. Het zonnetje schijnt, de band is prima. Aengwirden heeft netjes gepresteerd: ondanks de strubbelingen finisht de Mix2x van Vera en Ronald derde op amper 23 seconden achterstand, de VM2x van Edith en Marieke haalt een fraaie tweede plek in een sterk veld met 26 seconden verschil.

Het was weer een mooie editie. Volgend jaar maar weer meedoen!

Michiel